Sevgiliye Mektup

Posted on Temmuz 11, 2011. Filed under: günlük |

Şimdi beni dinle güzel evladım.
Bugüne kadar seni bazı badirelerin içine soktum, çıkarttım. Bunları yaşamadan gerçeğin ne olduğunu anlayamayacağını bildiğimden yaptım hepsini, en kötüsü bile, o deneyimi yaşamadan önceki bilinç halinden daha kötü değildi buna inan.

Artık bu deneyimlerin hepsinden geçip de, seni görmek istediğim noktaya geldiğine göre, bu konuşmayı yapmanın zamanı gelmiş demektir.

Bu hayattaki varoluşun, kendini severek, kendini keşfederek, evreni sevmek ve keşfetmektir. Alışkanlıklarının deneyimini gölgelemesine izin vermemelisin. Üstadlarımızın öğrettiği gibi, artık günah işlemeyi bırakmalısın. Günah; yaşadığın anı duyumsamanın önüne geçen, panik, korku, duyarsızlık, gibi vesveselerdir.

Başına gelen her şeyin senin öğrenme sürecin için hayırlı olduğunu bildin ve onu en derin sevginle karşıladın. Hiçbir şeyi kötü yanlış diye damgalamadın. Sevgiyle ve anlayışla varoluşunu onurlandırdığını bildin.

Mutluluk dediğimiz insanın doğal durumu; kendisine sunulan bu hayatın, bu bedenin ve zihnin içinde, kendi çabasıyla kendisini varetmesi, insanın en büyük mutlululuğu…

Sevgilim; artık yeni bir miladın çocuğusun, yeni bir sevginin tohumusun, acılar bu sevgiyi daha uzun vadeli ve derinden yaşayabilmen için, içinden geçtiğin ve değerini bilmen gereken duraklar, sevgi artk daim, acılar da onun gerekçeleri oldular. Bu acıları da sevmek için en güzel en yüce değerle kuşandığını gösteriyor; sevgiyi keşfetmek ve olana sınırsız kucak açmak.

Güzelim, bugüne kadar bu değerlerin çevresinde döne döne durdun, fakat bir türlü kendini bırakamamıştın, artık korkacak bir şey kalmadığının farkındasın.

Yakışıklım; bu dünyada bildiğimiz tek gerçek, şu an yaşıyor olduğumuz, dün artık yok, yarın hiç olmayabilir… ve biz şu anın içindeyiz, burada ve bu anda ne varsa onun tadını çıkar. Sahip oldukların en derin mutluluğundur.